Masowy pomór pszczół zaczęto obserwować już 2006 roku, kiedy to owady te masowo opuszczały ule. Pszczoły odlatywały zwykle nocą zostawiając larwy oraz swoją królową, a następnie ginęły. Zjawisko to nazwano  pomorem kolonii (ang. collony collapse disorder – CCD). Za przyczyny tego zjawiska uważano m.in.: infekcje wirusowe, grzybicze, inwazje pasożytów, szkodliwe działanie pestycydów, telefonów komórkowych oraz uprawy monokulturowe, które miały bardzo zubażać pszczelą dietę.

Entomolog John Hafernik z Uniwersytetu Stanowego w San Francisco zauważył, że muszki z gatunku Apocephalus borealis zaczęły się mnożyć na pszczołach, które do tej pory były znane z pasożytowania na trzmielach. J. Hafernik zbierał pszczoły, aby nakarmić modliszki. Przez przypadek zostawił fiolkę z pszczołami na biurku i zapomniał o niej. Po kilku dniach odkrył w fiolce, że oprócz pszczół są tam również larwy much Apocephalus borealis. Muchy te składają jaja do brzucha pszczoły. Po wykluciu się larwa Apocephalus borealis wędruje w ciele nosiciela i po tygodniu wydostaje się na zewnątrz, wygryzając sobie otwór pomiędzy głową a tułowiem ofiary. Po zarażeniu pszczoła opuszcza rodzinny ul i razem z zainfekowanymi siostrami gromadzi się wokół źródła światła, aby tam wypuścić z ciała pasożyta, a następnie umrzeć. Nieliczne pszczoły, którym udaje się przetrwać, siedzą w jednym miejscu lub chodzą w kółko bez żadnego celu. Naukowcy nie wiedzą jeszcze, co dzieje się w ciele zainfekowanej przez Apocephalus borealis pszczoły. Prawdopodobnie pasożyt zaburza rytm dobowy swojego nosiciela.

Na podstawie: PAP